Bemærk: Denne tekst er ikke korrekturlæst (endnu)!
Let Fåskel wa dæ jo nok o dje Alder,
— den jenn wa halfjæs å den anden wa ti —
men den Slaww må en no ta som de fålder,
å Gammel-Magrete wa glad ve Sofi.
En gammel Mennesk, dæ sedde så jenle,
ka læt blyw fåknøt å let tong i si Sind,
men Verden bløw lissom let mie venle,
næer æ Daer gik op, å Sofi kam derind.
Sofi wa hind Ven, hun wa mild å gue,
hun kam imelld mæ et Støk å en Kååg,
få næer hun håd fåt no godt a hind Mue,
skuld Gammel-Magrete da osse smååg.
Hun wandet æ Blomster, dæ stod i æ Vinning,
so atter om ett dæ wa Luws o æ Blåå,
å hun tow æ LYW å en grimme Ginding,
te den ett skuld gjø Gammel-Magrete Skåå.
Om Vinteren wa et den gamles Sorre,
te hun ett wal kund holld æ Værrm i hind Stoww,
men så kam Sofi mæ en Slævning Tårre,
hun puust å hun blæjjst, te æ Ild brænd i Loww.
Magrete wa hæjsen let møsk å si te,
de wa sjælden hind Ywn bløw milld a Glee,
men lille Sofi kund hun døgti li te,
næer hun lukket op få no godt i æ Klee.
Magrete såå te den lilles Mue,
en Daw hun hjalp dem å luug æ Goer:
»Pas wal o jer Piig, hun æ åldtfå gue,
hun løwer ett te hind attend Oer!«
Di røst o æ Hoved --- den gammel æ tratte,
æ Båen æ jo fresk å hind Kinder røø!
Di glemt, hwa hun såå — men tow Oer atte
fæk lille Sofi en Syggen å døø.
Kons tøl Oer gammel hind Ywn hun lukket,
di kååst hind Graw ve æ Kjærrgorsdiig,
men Gammel-Magrete sad hjemm å sukket,
hun sawwnet så hårdt hind lille Piig.
Teksten forekommer i følgende publikationer:
| Atterorsplowwen af Anton Berntsen (1971) |
Copyright ISCA Software 2023-