A håd undt i mi Tænd, di wa ve å blyw slimm,
å Trine mindt, a måt helst fo dem tawwen,
hun såå, a kam ingenting te å fånimm,
de wa øwwe, faar en Minut wa gawwen.
A goor en Djel Vrøwl, men a mått jo astæj,
a drow te Dogter, å Trine drow mej.
Æ Dogter bøj mæ en Sææd i en Stuel,
å den wa fåresten gue å maggele,
han lyyj te mi Bryst i en Pind, dæ wa huel,
å spuur, om a troww mi Hjatt wa swaggele.
Så kam di å sat en Hytt få mi Næjjs
å såå, te a skuld snøws døgti te mæ,
å så véd a ett mie, hwa di gor ve mæ,
men de kam mæ for, a wa uud å rejjs,
a fløw op øwe Niels Jepsens Hejjs,
å så sejjlet a som en swot lille Sky
hen øwwer æ Goor i Mindelew By;
æ Gååd wa å si som en gulajte Striiv,
å die gik æ Dejn no å røg å hans Piiv.
A kund si lii nie i Pe Krestians Goer,
et Par stod å kjærrestet bagve æ Låå,
æ Hjoorddreng bøwlet mæ en Flok Foer,
å uud i æ Haww gik en Gris å gor Skåå.
Å die goe Mæt-Mari såmend henn,
- hun æ Enki å håer en kjøn lille Stæj —
hwo lænng mon hun da ska blyw ve å sed jenn?
ve hinnd kund en Kåålfolk kom godt i Vej;
hun håe nok en Dætter, å hun ska gjø Skywt,
men endda wa et slæt ett så rinng en Gywt
få hwem dæ no håd wan ung å ledde,
men hun må wol ett ka blyw ve æ Sind.
- A trowe, vi æ ve å fo Søndenvind,
de ryyge fræ æ Skåsten henn ve æ Skredde,
a ka lowt, te han ska ha Koel te Medde,
- håd en no lii håed et Ærend derind !
Men så gik dæ lissom en Sky for æ Suel,
æ hiele By wa mæ jet fåswunden,
a wa sælle tepas, a kund mærk, a wa bunden,
så skreg a - å wownt i æ Dogters Stuel!
Æ Dogter grinnet å ønsket te Lykk!
A kund knap sæj ham Tak få Sægglen å Spytten,
den Slog! - han håd så, han vild ta en fi Stykk,
å så håd han tawwen sytten !
Så fæk æ Dogter hwa han skuld ha,
å a drow hjemad mæ Trine, mi Ven,
a spøtt en Bladder ivessomda,
å no er a kowte å kanter igjen;
de knivve mæ lee mej å tøg æ Brø,
men hæjsen liier a ingen Nø.
Å Trine - ja hun husiere jo mæ mæ,
no véd hun, te a ka ett bid fræ mæ!
Teksten forekommer i følgende publikationer:
| Megstur af Anton Berntsen (1925) |
Copyright ISCA Software 2023-